Odpowiedź na tak postawione pytanie nie jest jednoznaczna.

Faktura jest dokumentem prywatnym wystawianym przez przedsiębiorcę potwierdzającym wykonanie odpłatnej dostawy towarów lub odpłatnego wykonania usług zgodnie z regulacją ust. o podatku od towarów i usług. Wystawienie faktury, choćby niepodpisanej przez kontrahenta wierzyciela, powinno przesądzać w takim wypadku zawarcie transakcji miedzy kontrahentami skoro przedsiębiorca wystawiając fakturę potwierdza nawet już jej wykonanie.

Przepisy regulujące zasady wystawiania faktur nie wymagają dla ich ważności podpisania takich dokumentów ani przez wystawiającego fakturę ani też przez jego kontrahenta. W takim stanie rzeczy odpowiedź na tytułowe pytane byłaby więc twierdząca. Wskazać należy, iż taka sytuacja ma miejsce w większości przypadków wystawiania przez przedsiębiorców faktur.

Oznacza to jednak, że zdarzają się sytuacje kiedy wystawiona a niepodpisana faktura nie okaże się dowodem zawarcia transakcji. Co prawda na podstawie takiej faktury wierzyciel nie powinien mieć problemów z uzyskaniem na podstawie takiego dokumentu nakazu zapłaty w postępowaniu upominawczym. Może także po spełnieniu dodatkowych przesłanek uzyskać w takim nakazie zapłaty także zwrot kosztów odzyskiwania należności w równowartości kwoty 40 euro na podstawie regulacji art. 10 ust. 1 ust. o terminach zapłaty w transakcjach handlowych. Sprawa z punktu widzenia wierzyciela wystawiającego taką fakturę skomplikować się może w sytuacji wniesienia przez odbiorcę faktury sprzeciwu od wydanego nakazu zapłaty. W takim wypadku, co do zasady, jeżeli wierzyciel nie będzie dysponował żadnym innym źródłem dowodowym nie przekona sądu co do zawarcia i wykonania ze swoim kontrahentem transakcji. W sytuacji gdy wierzyciel takie inne dowody wykonania transakcji posiada i przedstawia je w toczącym się postępowaniu sądowym, do swobodnej oceny sądu należy wydanie rozstrzygnięcia  w przedmiotowej sprawie, w tym w zakresie interesującego nas tematu zawarcia transakcji przez kontrahentów. Oczywiście sąd wydając orzeczenie bierze także pod uwagę dowody przedstawione  postępowaniu sądowym przez pozwanego kontrahenta wierzyciela i na podstawie tak zgromadzonego materiału dowodowego wydaje orzeczenie. Pamiętać należy, iż może się zdarzyć sytuacja, że w postępowaniu sądowym sąd uzna, iż doszło do zawarcia transakcji między kontrahentami ale nie doszło jej wykonania bądź wierzyciel nie spełnił wszystkich przesłanek od których zależy wymagalność jego roszczenia. Samo zawarcie transakcji co do zasady nie powinno rodzić obowiązków zapłaty. Obowiązek ten powinien pojawić się dopiero w momencie wykonania takiej transakcji.

Pamiętać należy, iż wydając orzeczenie sąd może przyznać dochodzoną przez wierzyciela należność w wysokości tylko części kwoty wskazanej w takiej fakturze. W takim wypadku uznać należy, iż sąd potwierdził okoliczność zawarcia i wykonania transakcji ale uznał, iż należy się ona w niższej wysokości niż wynikającej z faktury.

W konkluzji stwierdzić należy, iż co do zasady wystawione faktury bez podpisu kontrahenta wystawcy takiego dokumentu w zdecydowanej większości stanowią dowód zawarcia transakcji. Przeciwny stan faktyczny powstać może w zasadzie tylko w sytuacji gdy przedsiębiorca wystawiający taki dokument robi to celowo wbrew zaistniałemu stanowi faktycznemu. Naraża się jednak w takim wypadku na sankcje karne i podatkowe. Pamiętać należy jednak, iż samo zawarcie transakcji nie powoduje automatycznie obowiązku uiszczenia zapłaty w wysokości wynikającej z takiej faktury. Wszak może się okazać, iż transakcja nie została przez wierzyciela wykonana, nie została wykonana w wysokości wskazanej w fakturze, wierzyciel nie spełnił wszystkich przesłanek uprawniających go do dochodzenia należności od swojego kontrahenta bądź też jego kontrahent doprowadził do sytuacji, że roszczenie wierzyciela nie może zostać przyznane w orzeczeniu sądowym.

Autor: Radosław Kuźniak – Radca Prawny Kancelarii Prawnej WEC Sroczyński i Wspólnicy sp.k.